Φίλε Απεργοσπάστη‏...

Προς ένα μεγάλο κομμάτι των εργαζομένων που ΔΕΝ απεργεί.
..
Γράφει ο Γιάννης Αρβανιτάκης
Εκπαιδευτικός
Ηράκλειο Κρήτης
.
Φίλε Απεργοσπάστη
.. σε ξέρω, είσαι ένας από αυτούς τους μικρούς ήρωες που ξεκινούν την μέρα τους με αγώνα που δείχνει να μην έχει τέλος, με την κούραση να σε έχει καταβάλει από την στιγμή που σηκώνεσαι από το κρεβάτι.
Ξέρω, είναι δύσκολο να είσαι σήμερα σωστός οικογενειάρχης να προσφέρεις όλα αυτά που το παιδί σου θεωρεί «απαραίτητο» και «δικαίωμα του», να στερείσαι εσύ αυτό το κάτι που «πάντα ήθελες».
Ξέρω, είναι δύσκολο γιατί πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου σκέφτεσαι «πότε θα έρθει ο επόμενος λογαριασμός η επόμενη λαιμητόμος;» και μόλις έρθει πάντα η ίδια αντίδραση «μα πως μαζεύτηκαν αυτή τη φορά τόσα πολλά;».
Ξέρω, είναι δύσκολο γιατί στην ζωή σου κυριαρχεί η ανησυχία και ο φόβος «πώς θα μεγαλώσει το παιδί μου σε αυτό τον κόσμο;», «πώς να ξεκινήσω να κάνω οικογένεια χωρίς σταθερή δουλειά;», «πώς θα της το πω, πως ούτε φέτος δεν θα μπορέσουμε…;», «κι αν αύριο όλα καταρρεύσουν;».
Ξέρω, είναι δύσκολο όλοι οι άλλοι να νομίζουν πως είσαι σε «καλύτερη μοίρα» από πολλούς άλλους «οπότε εσύ δεν θα έπρεπε να μιλάς»
Κι ύστερα συμβαίνουν και ακούγονται και τόσα πολλά για τον Γιάννη, τον Νίκο, τον Μανόλη που ήταν φίλοι και επειδή ήταν «συνδικαλιστές» τα κατάφεραν, εκταμίευσαν τον ΑΓΩΝΑ ΣΟΥ, «βολεύτηκαν». Ενώ εσύ που κάποτε τους πίστεψες, κάποτε είχες κι εσύ το σημαιάκι της παράταξης μες στην καρδιά σου έμεινες μόνο με τα σημάδια που θα τα κουβαλάς μια ζωή για να μην ξεχνάς ΟΛΑ ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ.
Κι ύστερα σαν πότε πέτυχαν οι αγώνες; - ΤΙ ΚΕΡΔΙΣΑΝ όλοι αυτοί που φώναξαν;
Αποφάσισες λοιπόν πως «δεν ξανακάνω απεργία». Μάλιστα !
Κάπου εδώ όμως αρχίζει και ΝΙΩΘΕΙΣ πως δεν μπορεί αυτό να είναι το τέλος, δεν μπορεί να αφήσεις όλους αυτούς να είναι οι ΣΩΣΤΟΙ και ΩΡΑΙΟΙ και να φτιάχνουν το μέλλον σου όπως βολεύει αυτούς και τους όμοιους τους.
Δεν μπορεί να σε περνάνε για τόσο ΑΝΑΙΣΘΗΤΟ και ΑΣΧΕΤΟ που να σου λένε πως «όλα για το δικό σου καλό και για το ευρύτερο κοινωνικό συμφέρον γίνονται» και «όλα αυτά πρέπει να γίνουν γιατί αλλιώς …. θα έρθει η συντέλεια του κόσμου».
Δεν μπορεί να ΜΗΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ! Δεν μπορεί να μην σκέφτεσαι τι θα πεις στα παιδιά σου όταν θα μεγαλώσουν και θα σε ρωτάνε «καλά είχατε ΔΩΡΕΑΝ ΠΑΙΔΕΙΑ;, είχατε ΔΩΡΕΑΝ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ;, παίρνατε ΕΝΑΝ ΜΙΣΘΟ που σας έφτανε ΝΑ ΖΕΙΤΕ;, παίρνατε ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ;» και να ακολουθεί η επόμενη ερώτηση από το απορημένο παιδί «και καλά ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΤΑ ΠΑΙΡΝΑΝΕ ΕΜΕΝΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΕΣΥ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ;»
Φίλε απεργοσπάστη οι αγώνες δεν γίνονται ούτε για τους συνδικαλιστές ούτε για τις σημαίες των κομμάτων ούτε καν για εσένα δεν γίνονται. Οι αγώνες πλέον γίνονται για τις επόμενες γενιές, για τα παιδιά σου και για τα παιδιά των παιδιών σου, ως που να παραλάβουν κάποια στιγμή την σκυτάλη από εσένα και να συνεχίσουν τον αγώνα
Γι αυτό φίλε απεργοσπάστη ας μείνουμε σκέτοι φίλοι
Φιλικά

1 σχόλια:

  1. gay super hero είπε...

    Ευχαριστούμε για τη στήριξη, αλλά για να αποφύγουμε κακεντρεχή σχόλια είμαστε αναγκασμένοι να περιλάβουμε στη λίστα μας μόνο τα μπλογκ που δημοσιεύουν το κείμενο διαμαρτυρίας.

    Σε περίπτωση που σας ενδιαφέρει να συμμετέχετε, θα χαρούμε πολύ να σας συμπεριλάβουμε.

    Ευχαριστώ και καλό απόγευμα.  


 

Copyright ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ anmad[at]yahoo[dot]gr