Φιλανθρωπίες;

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΚΑΙ “ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ”

Είναι γεγονός πλέον η εκτίναξη των τιμών κάθε προϊόντος στα ύψη. Ειδικότερα μάλιστα σε τριτοκοσμικές χώρες όπου εκεί το πρόβλημα γίνεται ιδιαίτερα αντιληπτό όχι μόνο λόγω της φτώχειας αλλά και λόγω του διπλασιασμού των τιμών. Οι εικόνες εξαθλίωσης είναι χαραγμένες στο μυαλό του καθενός και μαρτυρούν την αδικία και την αθλιότητα του καπιταλισμού, του νεοφιλελευθερισμού και του ιμπεριαλισμού. Παράλληλα οι ίδιες εικόνες δικαιολογούν τις πολλές εξεγέρσεις σε όλο τον κόσμο κάνοντας μας να πιστέψουμε στη δύναμη ενός ενωμένου αγώνα που μπορεί να εξελιχθεί σε μια νικηφόρα πάλη με ουσιαστικά και αναγκαία αιτήματα.
Οι τριτοκοσμικές χώρες δεν είναι ένα λάθος στο χάρτη. Έχουν πολύ συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης και αυτός είναι η καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική πολιτική ορισμένων κυρίως δυτικών χωρών. Έτσι έχουμε ως αποτέλεσμα το χτίσιμο ενός κόσμου βάρβαρων αντιθέσεων στον οποίο συνυπάρχουν αφεντικά και εργάτες, τσιφλικάδες και ραγιάδες, πλούσιοι και φτωχοί, εν ολίγοις εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι. Πιο συγκεκριμένα όμως όταν αναφερόμαστε στις τριτοκοσμικές χώρες μιλάμε πλέον για την αντίθεση “άνθρωποι” και ΖΩΑ. Μιλάμε για παιδιά που τους κόβουν τα πόδια για να δουλεύουν σε εργοστάσια και να μην μπορούν να φύγουν για να παίξουν. Μιλάμε για μανάδες που δεν έχουν γάλα να βυζάξουν τα παιδιά τους. Μιλάμε για τυμπανισμένες κοιλιές παιδιών που ζητιανεύουν φαγητό. Μιλάμε για δουλειά σε βιομηχανίες μέχρι λιποθυμίας. Μιλάμε για παραγκουπόλεις τις γνωστές μας φαβέλες όπου η ζωή ενός ανθρώπου αξίζει μια μπουκιά φαγητό. Μια άθλια ζωή σε όλο της το μεγαλείο!
Πλήθος λαών που αργοσβήνουν πετώντας ελπιδοφόρες σπίθες δείχνοντας το δρόμο της δικαίωσης και του αγώνα. Είναι σπίθες που μπορούν να αποτελέσουν μια φωτιά η οποία θα κάψει ότι ταλανίζει το λαό όντας επικίνδυνη και χρήσιμη. Η φωτιά αυτή είναι μια εξέγερση διεκδίκησης του αναγκαίου. Το αναγκαίο όμως δεν περιορίζεται σε λίγα φάρμακα και μερικά εμβόλια όπως πολλοί θα θέλανε να πιστέψουμε. Η υγεία ενός λαού δεν εξασφαλίζεται με κάποιες κούτες φάρμακα. Με τα λιγοστά συσσίτια και τις “φιλανθρωπικές αποστολές” δεν χορταίνουν τα 850.000.000 πεινασμένων. Τι να κάνουμε που η ύπουλη και δήθεν “φιλανθρωπική” τους βοήθεια δεν μας θόλωσε αρκετά τα μάτια για να μη δούμε τη ψευτιά τους και δε μας έκλεισε αρκετά το στόμα για να μη στηλιτεύσουμε τη διπροσωπία τους.
Οι -και καλά- μη κρατικές φιλανθρωπικές τους οργανώσεις είναι τα ίδια τα τσιράκια τους. Είναι αυτές που δίνουν τόσα όσα χρειάζεται για να νομίζουν λίγοι ευαίσθητοι από εμάς πως η προσπάθεια για την αναβάθμιση των τριτοκοσμικών χωρών συνεχίζεται ενώ ουσιαστικά αυτές συνεχίσουν να πέφτουν στο χαντάκι που τους σκάβει ο καπιταλισμός μας.
Γιατί πραγματικά μια φιλάνθρωπος χώρα που νοιάζεται για την καλή υγεία των ανθρώπων στις τριτοκοσμικές χώρες δεν αγοράζει τα προϊόντα που παράγει η χώρα αυτή σε κανονικές τιμές αντί να τα αγοράζει σε τιμές κάτω του κόστους. Σε μια τέτοια υποθετική περίπτωση η εν λόγο χώρα θα άκμαζε οικονομικά και οι πολίτες τις θα είχαν την ελπίδα μιας καλής υγείας. Το περίεργο όμως εδώ είναι πως καμιά καπιταλιστική χώρα δεν προτιμά το παραπάνω σενάριο διότι τη συμφέρει να διατηρεί σε καταστολή ορισμένους λαούς έτσι ώστε να αγοράζει πολύ φτηνά προϊόντα και να έχει την έμμεση κυριαρχία τους. Και η καταστολή αυτή έρχεται εκτός των άλλων και με την αποστολή “φιλανθρωπικής” βοήθειας ή γενικότερα με την ύπαρξη “φιλανθρωπικών” οργανισμών αφού αποτελεί ένα ισχυρό άλλοθι στα ματωμένα χέρια των δολοφόνων-καπιταλιστών. Πόσο ειρωνικές είναι εκδηλώσεις τύπου «απονομή βραβείου στη πρέσβειρα καλής θελήσεως της UNESCO Μαριάννας Βαρδινογιάννη» όπου βλέπουμε μια καθωσπρέπει περιποιημένη χαμογελαστή και δήθεν καλόκαρδη κυρία να παίρνει βραβείο για το “φιλανθρωπικό” της έργο. Παράλληλα με τη “φιλανθρωπία” η ίδια κυρία έχει στην ιδιοκτησία της εταιρίες που οφείλουν το λόγο ύπαρξης τους στον άγριο νεοφιλελευθερισμό. Ένα καθεστώς που δημιουργεί και συντηρεί ένα σωρό αντιθέσεις και εξαθλιώσεις στον πλανήτη μας.
Οι φιλανθρωπικές εταιρίες είναι ένα από τα ευρήματα του καπιταλισμού για να διατηρείται και να καταπατά κάθε τι στο διάβα του. Κάποιος που θα χαρακτήριζε μηδενιστική την άποψη αυτή θα έκανε ένα προβλεπόμενο λάθος. Όχι δεν πιστεύουμε ότι είναι λίγο να ταϊστούν και να εμβολιαστούν κάποια παιδιά. Σίγουρα δεν πιστεύουμε πως είναι λίγο να μην πεθάνουν κάποιοι άνθρωποι. Αλλά πιστεύουμε ότι αυτό θα είναι μια σταγόνα στον ωκεανό και πως η προσπάθειά ενός ατόμου που ευαισθητοποιείται δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια συνδρομή που καλύπτει ένα παιδί στην Αφρική για ένα μήνα. Τι κι αν όλοι μας υιοθετήσουμε ένα παιδί με αυτόν τον τρόπο η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο δε σταματά με τον τρόπο αυτό αλλά αντιθέτως διαιωνίζεται. Δεν είναι σκόπιμο να έχουμε την εντύπωση πως κάναμε το καθήκον μας με αυτόν τον τρόπο γιατί αυτό θέλουν να νομίζουμε. Δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στην αδικία. Είναι υπόθεση όλων μας να παλέψουμε για την αναβάθμιση αυτών των χωρών αλλά η λύση δεν είναι μέσω των “φιλανθρωπικών” οργανώσεων μα μέσα από πορείες, μαζικές διεκδικήσεις, ενασχόληση με τα κοινά, προβληματισμό και συνεχή αγώνα έτσι ώστε οι ανάγκες τους να έρθουν στο προσκήνιο και η φωνή των φιμωμένων λαών να ακουστεί μεμιάς σε όλο το πλανήτη. Μόνο τότε θα είμαστε πραγματικοί φιλάνθρωποι αφού θα δείξουμε πόσο δίκαιο είναι να εξεγείρεται κάνεις!

Υ.Γ.: Ευχαριστούμε τους συντρόφους της Κ.Ο.Ε. που μας στέλνουν ενδιαφέροντα mail σαν και αυτό.

2 σχόλια:

  1. suspiria είπε...

    Χμ... Είναι άξιο προβληματισμού και συζήτησης το κείμενο αυτό.

    Προσωπικά δεν είμαι ούτε πολιτικοποιημένη ούτε κομματοποιημένη και αναγνωρίζω έναν τρίτο κόσμο, ο οποίος είναι θύμα των δυνατών, και ο οποίος υπάρχει αδύναμος και εξαθλιωμένος προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των.

    Πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι καπιταλιστικό ή κομμουνιστικό , το πρόβλημα ως αιτία φανερώνει κυρίως μία δυνατή χώρα η οποία λειτουργεί και καταχράται τον κόσμο ανεξέλεγκτη εις βάρος, όχι μόνο των ανθρώπων των τριτοκοσμικών περιοχών, αλλά εις βάρος όλων μας, και οι πράξεις τις επιτρέπονται χωρίς έλεγχο με τη συγκατάνευση μας, την οποία επισφραγίζουμε με την αδιαφορία μας ή κοινώς τη μαλακία μας

    Και ποια είναι η μαλακία μας; Είναι η πεποίθηση που έχουμε ότι θα σταματήσουμε αυτήν την κατάσταση με κόμματα ή με φιλανθρωπικές αποστολές των 50 κιβωτίων με γάλα. Όσο ειρωνικές είναι η Βαρδινογιάννη και η Καραμανλή με τα χαμόγελα τους άλλο τόσο ειρωνικά είναι και τα κομματόσκυλα με τις πορείες και τις διαδηλώσεις τους.  

  2. magakos είπε...

    Η τύψεις μας σταματάνε στο σημείο των 5€ για φιλανθρωπίες (αν υπαρχουν τελικα).

    Ειναι αξιοσημείωτο πόσο "κάφροι μπορούν να γίνουν οι Έλληνες"...  


 

Copyright ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ anmad[at]yahoo[dot]gr