"Πίνω μπάφους και παίζω pro..."

Ναι, το παραδεχόμαστε. Αν ήμαστε σε κάποιο παραδεισένιο νησί του Ωκεανού ίσως να καπνίζαμε που και που κανένα τσιγαράκι. Αραχτοί, χωρίς έγνοιες και άγχη. Έλα όμως που δεν είμαστε. Ζούμε στην Ελλάδα του 2008, σε μια πραγματικότητα συγκεκριμένη και με προβλήματα που μας ακουμπούν και μας επηρεάζουν άμεσα-θέλουμε δε θέλουμε. Έτσι, υπάρχουν χοντρικά δυο δρόμοι: Ο πρώτος είναι ο δρόμος της φυγής. Ο δρόμος του «να τη βρούμε λίγο», «να την κάνουμε» από αυτά που μας ταλαιπωρούν, «να φτιαχτούμε», ξεχνώντας τις δυσκολίες, να ψάξουμε για διέξοδο σε μια εικονική πραγματικότητα. Άλλωστε προβάλλεται κι από παντού: είσαι μούρη αν «σκας και κανένα τσιγάρο», μαγκιά. Εικονική πραγματικότητα που όσο όμορφη(;) κι αν είναι δε βαστάει για πολύ. Γιατί μπροστά στην πεζή και συχνά σκληρή πραγματικότητα δεν αντέχουν και πολύ τέτοια ευχάριστα(;) ταξίδια. Ο μαγικός κόσμος των ναρκωτικών και των χαπιών είναι η πρόταση που απλόχερα μας προσφέρει το σύστημα. Σε μια κοινωνία όπου οι επιλογές που μας ευχαριστούν εκλείπουν, σε μια εποχή όπου τα πράγματα που έχουν ενδιαφέρον σπανίζουν, σε μια κατάσταση όπου η δημιουργικότητά μας ευνουχίζεται, ο δρόμος των υποκατάστατων είναι μια βολική για το σύστημα πρόταση: «Μη σκέφτεσαι, χαλάρωσε», «μην αντιδράς, εκτονώσου», «μην ελπίζεις, συμβιβάσου». Η κοινωνία της αποχαύνωσης και της παραίτησης είναι ο στόχος τους. Κι απέναντι σε αυτό το στόχο που σκοτώνει τις ζωές μας (βιολογικά ή κοινωνικά, το ίδιο είναι…) είμαστε πολύ «κολλημένοι»: Όχι σε όλα τα ναρκωτικά! Γιατί δεν είναι οι ουσίες το βασικό πρόβλημα (ηρωίνη, κοκαΐνη, χασίς, χάπια, κόλλες, αλκοόλ, απ’ όλα έχει ο μπαξές…) Το θέμα είναι αν μπορούμε να ζήσουμε διαφορετικά. Με τρόπο που να προάγει και να μην καταστρέφει τη ζωντάνια μας. Αναζητώντας την επικοινωνία και την επαφή με τους ανθρώπους και όχι με τα πράγματα. Να πάμε κόντρα στον ατομισμό, χτίζοντας ουσιαστικές σχέσεις κι επιλέγοντας συλλογικούς τρόπους εκτόνωσης. Να γίνουμε δημιουργοί και όχι θεατές της καθημερινότητας μας. Ν’ ανακαλύψουμε τη χαρά που μας γεμίζει ο αγώνας για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο. Ν’ αναμετρηθούμε με ό,τι κάνει τη ζωή μας δύσκολη, να διεκδικήσουμε ό,τι μας στερούν!

Υ.Γ.: Από το περιοδικό "Εκτός Ύλης". (Τεύχος Φλεβάρη-Μάρτη 2008)

2 σχόλια:

  1. νικος είπε...

    Συμφωνώ απόλυτα...Δυστηχώς λίγοι τα καταλαβαίνουν όλα αυτά.
    Καλησπέρα magako.  

  2. magakos είπε...

    Καλησπερα Νικο,το post το εγραψε ενα άλλο παιδι.Θα το δει πιστευω το comment σου και θα απαντησει.

    Μακαρι να ηταν λιγοι αυτοι που καταλαβαινουν...


    Καλο αγώνα!  


 

Copyright ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ anmad[at]yahoo[dot]gr