Πάτερ Ημών

από suspiria

Οι αιώνες περνούν και η ιστορία γράφεται. Οι πολιτισμοί ξεβάφουν, οι άνθρωποι αλλάζουν, και ο κόσμος αυτός προχωρά μπροστά..


Εγώ ζω σήμερα, στο 2008. Εγώ ανοίγω ένα βιβλίο εκατό , μόνο, σελίδων, και σε αυτό μπορώ να διαβάσω την ιστορία πολλών χρόνων πριν. Πόλεμοι, φυσικές καταστροφές, πείνα, εξαθλίωση, ανάκαμψη και πάλι πόλεμοι, φτώχια, αρρώστιες, θάνατος και πάλι ζωή. Εκατομμύρια άνθρωποι, που δε ζουν σήμερα, έζησαν τότε για να γράψουν αυτές τις σελίδες, άλλοι ξεχώρισαν και άλλοι έμειναν απλά ψηφία αριθμών που μετρούν θύματα ή νικητές. 

Όμορφες ειρηνικές περίοδοι και δυσχερείς πολεμικές περίοδοι. Διαβάζεις και απορείς με τον ηρωισμό των ανθρώπων, με την ανοχή τους, με την ανθρώπινη δύναμη. Απορείς ‘πώς τα κατάφεραν’. 

Τα κατάφεραν, γιατί όταν ο εχθρός πλησίαζε και η ζωή ξεθώριαζε στα μάτια τους αργά, όταν έβλεπαν την καταστροφή κατά πρόσωπο, όταν έβλεπαν τα νεκρά παιδιά, τα βασανισμένα αδέλφια, τους σκοτωμένους γονείς, έδεναν τα δάκτυλα με ψυχραιμία και προσεύχονταν. 

Μιλούσαν στο Θεό, στο Βούδα, στον Αλλάχ, στη μητέρα Γη, στη Θάλασσα ή στον Ουρανό. Ο πόνος, ο πιο βαθύς και ο πιο σπαραχτικός χανόταν. Το θεϊκό στοιχείο, αυτό το παντοδύναμο, έπαιρνε μακριά κάθε πόνο και έννοια και έδινε δύναμη στο ανθρώπινο πλάσμα, στο αληθινά παντοδύναμο, να συνεχίσει, να παλέψει, να νικήσει.

Είναι η δύναμη που πηγάζει από τον άνθρωπο και είναι τόσο απέραντη που ακόμα και ο ίδιος ο άνθρωπος αρνείται να πιστέψει ότι είναι δική του και την αποδίδει σε κάτι άλλο, μη υπαρκτό στα μάτια του. Βρίσκει ένα παντοδύναμο είδωλο και του προσδίδει όλη τη δική του δύναμη ώστε να μην έχει το άγχος του να ανταπεξέρχεται πάντα στις ικανότητες του. Ισορροπεί όταν παραδέχεται ότι είναι ένας απλός θνητός και είναι αδύναμος, νιώθει εντάξει με τον εαυτό του.

Και όταν οι καταστάσεις απειλούν να κόψουν το νήμα της ζωής ο άνθρωπος φοβάται και προσεύχεται, βρίσκει τη δύναμη του νομίζοντας πως έχει τη βοήθεια και την ευλογία του Βούδα ή του Αλλάχ, του Θεού ή της Φύσης. Γίνεται δυνατός και τα καταφέρνει. 

Ο θεός είναι παρόμοιος με την ψυχοθεραπεία στην οποία ο ασθενής βρίσκεται με τον γιατρό του και θεραπεύεται ενώ μιλάει για τον εαυτό του. Ο γιατρός συμμετέχει ελάχιστα έως καθόλου στη συζήτηση στην οποία ο ασθενής γνωρίζει τον εσωτερικό του κόσμο καθώς παραδέχεται τις αλήθειες για τον εαυτό του. Κι όταν ο άνθρωπος μιλάει στον θεό, στην ουσία είναι αντιμέτωπος πάλι με τον εσωτερικό του κόσμο, τον παραδέχεται και θεραπεύεται, ανακτά την ίδια του τη δύναμη, την οποία προηγουμένως είχε αποδώσει στο μεταφυσικό στοιχείοΟ Β. Ράιχ ορθώς αναφέρει τον θεό ως μία ‘κοσμική ενέργεια’. Ο θεός είναι ενέργεια, δεν είναι παραμύθι. ‘Παραμύθι’ μπορεί να είναι η κάθε θρησκεία που τον περιβάλλει, αλλά η κεντρική ιδέα, το κύριο πρόσωπο, είναι η ανθρώπινη ενέργεια.

Και η θρησκεία, η οποία δημιουργείται εν καιρώ ειρήνης, δεν είναι ποτέ ένα ανόητο παραμύθι. Είναι η απεικόνιση των λαογραφικών στοιχείων του λαού που την γράφει, είναι οι πεποιθήσεις, οι διάφορες ιδεολογίες, οι κοινωνικές αξίες, οι προσδοκίες, τα όνειρα, οι πόνοι και οι λύπες. Ουσιαστικά ο κάθε λαός, όπως γράφει τη μουσική και την ποίηση που τον εκφράζει, δημιουργεί και την θρησκεία που αντιπροσωπεύει τον πολιτισμό του. 

Συνεπώς η θρησκεία εξελίσσεται παράλληλα με τον λαό που την πιστεύει. Παίρνει θέση στα σύγχρονα κοινωνικά και πολιτισμικά θέματα, υπαγορεύει κανόνες και υποδεικνύει τη σωστή συμπεριφορά σύμφωνα με τα θέσφατα.

Σύμφωνα με αυτό, όταν οι λαοί κυβερνώνται από ισχυρούς άρχοντες και η θρησκεία έχει μεγάλη επίδραση σε αυτούς - με ότι μπορεί να συνεπάγεται αυτό – δημιουργούνται οι κατάλληλες συνθήκες ώστε οι άρχοντες να εκμεταλλευτούν τον λαό και να φαλκιδεύσουν την ελευθερία του. Τότε ο θεός γίνεται απειλή και εκβιασμός και οι νόμοι της θρησκείας παρερμηνεύονται ώστε να εξυπηρετήσουν τα θελήματα των αρχόντων.

Ο Ιησούς δεν μίλησε για την αγάπη κα την αλληλεγγύη των ανθρώπων σα να υποστηρίζει δικές του απόψεις, αλλά μίλησε σαν ημίθεος, καθοδηγούμενος από τον πατέρα του το Θεό. Ο Μωάμεθ δεν παρουσίασε το Κοράνιο σαν δικό του βιβλίο, αλλά ως υπαγόρευση του αγγέλου Γαβριήλ. Ο Σαντάμ Χουσεϊν δεν σκότωνε για δικά του συμφέροντα, αλλά προς υποταγή στον Αλλάχ. Οι περισσότεροι άρχοντες στις μοναρχικές κοινωνίες ήταν ‘απεσταλμένοι από το Θεό’.


Όπως και να έχει όμως, ο άνθρωπος στην όψη του θεϊκού στοιχείου, στην αντίληψη ότι υπάρχει κάτι το οποίο ο ίδιος δεν μπορεί να ελέγξει, στην ιδέα ότι πολεμά με έναν αόρατο παντοδύναμο πολεμιστή, φοβάται και προσαρμόζεται στις ‘εντολές’ πλέον και όχι πια στις ‘υποδείξεις’. 

Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί έναυσμα αμφισβήτησης των θεών, των θρησκειών και της σωτήριας δύναμης αυτών για την εξέλιξη της ανθρωπότητας. Δηλαδή ο άνθρωπος που δεν πιστεύει σε ένα θεό –όποιος και αν είναι αυτός- σίγουρα δεν τα καταφέρνει τόσο καλά όσο τα καταφέρνει κάποιος που πιστεύει, και αυτό γιατί ο άθεος άνθρωπος βρίσκεται αντιμέτωπος με τη δύναμη του, και σίγουρα δεν μπορεί να την παραδεχτεί πέρα ως πέρα, και έτσι την αμφισβητεί, και παραδέχεται μόνο όσην αντέχει. 

Δεν πιστεύει ο τυφλός ότι έχει τη δύναμη να δει με τα ίδια του τα μάτια παρά μόνον αν βρεθεί ο Ιησούς μπροστά του με τη θεϊκή δύναμη που θα τον κάνει ικανό να δει…

ΥΓ προς αποφυγήν παρεξηγήσεων
Δεν κρίνω το περιεχόμενο καμίας θρησκείας συγκεκριμένα. Τις αντιμετωπίζω ως κοινωνικό επίτευγμα γενικά. 

8 σχόλια:

  1. magakos είπε...

    Η αληθεια ειναι οτι ο καθε ανθρωπος θελει να πιστευει καπου και αυτο ειναι φυσιολογικο.Εμενα αυτο που δεν μ'αρεσει ειναι οτι η θρησκεια εχει γινει μια επιχείρηση και ασκει επιροή παντού.Μην ξεχνάμε οταν παρα πολλοι εχουν σκοτωθεί "για την θρησκεια".
    Κατι τελευταιο, οταν ο ανθρωπος βλεπει τη ζωη του να "παιζεται" τοτε λειτουργει το ενστικτο της επιβιωσης για αυτο δεν ειναι παραξενο που πολλες ιστορικες πηγες μας αναφερουν τους ανθωπους "μηχανες θανατου".  

  2. suspiria είπε...

    @ magakos

    Οι θρησκευτικοί πόλεμοι γίνονται είτε επειδή η θρησκεία λειτουργεί ως πρόφαση για να εξυπηρετηθούν ‘κρυφά’ συμφέροντα είτε επειδή ο λαός, ή η ομάδα ανθρώπων τέλος πάντων, που πολεμά για τη θρησκεία δεν έχει την κατάλληλη υποδομή (παιδεία, πολιτισμικό επίπεδο κτλ) ώστε να αποφύγει την παγίδα του φανατισμού.

    Συνήθως οι θρησκευτικοί πόλεμοι αφορούν τον πρώτο λόγο και στηρίζονται στο δεύτερο.

    Όσο για το ‘ενστικτο της επιβίωσης’ ,δεν αρκεί να υπάρχει μόνο αυτό. Ο άνθρωπος χρειάζεται πολλά για να κρατηθεί στη ζωή. Το ένστικτο είναι απλά η σκέψη του ‘να μείνω εν ζωή’ και αντίστοιχα ‘να αποφύγω το θάνατο’. Ύστερα χρειάζεται όμως δύναμη, κυρίως ψυχική, για να το καταφέρει ,και δεν είναι και μόνο αυτό. Για παράδειγμα χρειάζεται ισχυρά κίνητρα για τα οποία θα παλέψει και πάει λέγοντας.  

  3. suspiria είπε...

    Α, οι "μηχανές θανάτου" στηρίζονται στο ένστικτο της βίας και όχι στης επιβίωσης ακόμα κι αν αυτό είναι το κίνητρο.  

  4. magakos είπε...

    Με την πληση εγκεφαλου απο μικρα παιδια το ενστικτο της βιας με της επιβιωσης δεν ειναι διαφορετικο.
    Ενα παιδακι ξερει οταν μεγαλωσει πιο μετα οτι ο ραμπο για να σωθει σκοτωσε 100 αλλα ειναι καλος :P  

  5. suspiria είπε...

    αυτή είναι πολύ ενδιαφέρουσα άποψη κ δεν το είχα σκεφτεί ποτέ, δηλαδή οτι τα δύο ένστικτα ταυτίζονται έτσι.

    δεν ξέρω αν είναι σωστό. θα το σκεφτώ λίγο :P  

  6. orionas_CCCP είπε...

    η θρησκεια ειναι το Οπιο των λαων.  

  7. foo_gr είπε...

    "Η απουσία απόδειξης δεν είναι απόδειξη απουσίας." Προφανώς και δε μιλάμε για το Θεό στη μορφή που η κάθε θρησκεία θέλει να του δώσει. Υπάρχουν πάντως δυνάμεις μέσα μας που σίγουρα δεν έχουν ακόμα ανιχνευθεί και μελετηθεί...  

  8. suspiria είπε...

    Πωπω... Ένα τυχαίο σχόλιο με έκανε να έρθω εδώ και να διαβάσω το κείμενο γιατί δεν αναγνώρισα καν ποιο είναι από τον τίτλο.

    Φακ μι. Έγραφα πριν ένα χρόνο τόσο καλά; Συνήθως όλα αυτά τα χρόνια όταν διάβαζα παλαιότερα κείμενα μου δε μου άρεσαν. Με ενοχλούσε αυτό αλλά έστω ήξερα ότι έχω βελτιωθεί. Τώρα αυτό σημαίνει ότι έχω χαλάσει; Ακόμα και στο γράψιμο;

    :(  


 

Copyright ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ anmad[at]yahoo[dot]gr