Αχ αυτοί οι Πατριάρχες

από suspiriaΒρέθηκα χτες σε μία παρέα ‘μεγάλων’. Όλοι ήταν παντρεμένοι με παιδιά και είχαν και μία κάποια οικονομική άνεση για να βγαίνουν Κυριακή βράδυ σε ταβέρνα με ουζάκια και να συζητούν (γιατί η έξοδος και η συζήτηση , μετά τις νέες ανατιμήσεις των καιρών μας , είναι είδη πολυτελείας).

Η συζήτηση λοιπόν δεν άργησε ως συνήθως να περάσει στα «παιδιά» της οικογένειας και στη συνέχεια να εξελιχθεί από συζήτηση σε «γρίνια». Φράσεις όπως:

Αχ αυτή η νέα γενιά που δε δουλεύει

Αχ αυτή η νέα γενιά που είναι επιπόλαιη

Αχ αυτή η νέα γενιά που τα θέλει όλα έτοιμα

Αχ αυτή η νέα γενιά που είναι αχάριστη

Αχ αυτή η νέα γενιά που σκοτώνεται στα τροχαία

Αχ αυτή η νέα γενιά που πίνει και ξενυχτά

Αχ αυτή η νέα γενιά που δεν έχει αξίες

Αχ αυτή η νέα γενιά που δεν έχει ντροπή

και γενικώς φράσεις «Αχ αυτή η νέα γενιά που» έλεγε ο ένας και συμφωνούσαν οι συνομιλητές με απελπισμένο ύφος.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να κρίνω την ορθότητα των φράσεων μιας και δεν μου αρέσει γενικώς να δίνω βάση σε καταστροφικά στερεότυπα αυτού του τύπου.

Υποψιάζομαι ότι η κάθε νέα γενιά είναι καταδικασμένη να ανέχεται την γρίνια και τις υποδείξεις των γηραιότερων πάντοτε και ταυτόχρονα να προσπαθεί και να δημιουργήσει το μέλλον. Με λίγα λόγια οι παλιοί, βλέπουν ότι τα χρόνια ‘δημιουργίας’ τους πέρασαν, βλέπουν την ώρα της κρίσης να πλησιάζει, βλέπουν και ίσως ότι δεν κατάφεραν να αλλάξουν τον κόσμο και επιδίδονται με όλες τους τις δυνάμεις στην γρίνια στο κεφάλι των νέων.

Ο Σαρτρ Ζ. Π. κάπου στο βιβλίο του «Οι λέξεις» γράφει ότι «τα παιδιά είναι οι καθρέφτες του θανάτου των μεγάλων». Ο πνευματικός θάνατος των μεγάλων εκφράζεται σε μια ανησυχία για υποδείξεις και εντολές προς τους νέους. Ακόμα κι αν πνευματικά είναι νεκροί, είναι καλύτεροι γιατί εκείνοι όταν ήταν νέοι διάβαζαν με ευχαρίστηση, δούλευαν σκληρά και ήταν προσεκτικοί, συνεπείς και άκρως ηθικοί.

Υπάρχει λύση; Δεν ξέρω. Η επιστήμη κατάφερε να δώσει ζωή ογδόντα χρόνων στον οργανισμό του ανθρώπου αλλά το πνεύμα του ζει μόνο τα είκοσι από αυτά. Υπάρχουν βέβαια εξαιρέσεις αλλά είναι οι ιδανικές.

Μάλλον αυτή η γρίνια θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως συνήθης ανθρώπινη συμπεριφορά. Καλό κουράγιο στις νέες γενιές.

3 σχόλια:

  1. magakos είπε...

    Οι "μεγαλοι" που λες ειναι αυτοι οι **** [στην πλειοψηφια] που ειναι ανικανοι και πληρως αβουλα οντα που σαν σκοπο στην ζωη τους εχουν να παρουν μια Mercedes με το Εφαπαξ,να εχουν ενα σπιτι και μια γκαρσονιερα να ενοικιαζουν......Αυτα τα οντα λοιπον που με την αδιαφορια τους μας εκαναν να φτασουμε στο Αμην.....Κριμα γιατι το μονο που ξερουν να κανουν ειναι να μας δινουν την κακια κριτική τους..  

  2. suspiria είπε...

    Και υπάρχουν και οι μικροί που ασχολούνται με τους μεγάλους. Αρπάζονται και τσακώνονται.

    Γράψε τους ωρέ Μαγκάκο :)  

  3. magakos είπε...

    Μπορω να κανω κατι αλλο, τους γραφω τους γραμμενους...  


 

Copyright ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ anmad[at]yahoo[dot]gr