Ο κόσμος πια απογοητευμένος. Μεγαλύτεροι παντού με την φράση "καραμέλα": "΄Όχου μωρέ και δεν βαριέσαι;", "Εσύ θα τα αλλάξεις;", "Τίποτα δεν θα κάνεις...".

Δυστυχώς, σήμερα οι περισσότεροι είναι ομολογουμένως απαισιόδοξοι σε κάθε μορφή αντίδρασης. Η άποψη αυτή λοιπόν κυριαρχεί στις μεγαλύτερες ηλικίες, και ευτυχώς μόνο σε αυτές. Με φόντο την Πανελλαδική-Πανεργατική απεργία, συμμετείχαν  και μαθητές για να βροντοφωνάξουν το "ΟΧΙ” στο ξεπούλημα της παιδείας, γράφω αυτό το άρθρο για κάτι που έχω παρατηρήσει.

Το σύνδρομο της ματαιοδοξίας, συνήθως έρχεται από μια επανειλημμένη προσπάθεια για κάτι συγκεκριμένο. Πολλοί, λοιπόν άνθρωποι έχουν απογοητευτεί και έχουν σταματήσει να πιστεύουν ότι ακόμα δεν έχει χαθεί τίποτα. Ότι η παιδεία, που προσωπικά για εμένα είναι η βάση του κάθε κράτους, μπορεί να σωθεί. Για μένα υπάρχει ελπίδα και ας μου λένε ότι θα "στρώσω" και ότι περνάω μια ιδεολογική αναζήτηση. Αρνούμαι να πω "ΟΧΙ" στο μέλλον" μου και στο μέλλον των συνομήλικων μου. Γιατί εδώ δεν είναι ένα παιχνίδι που έρχεται η σειρά μου και απλώς αρνούμαι, είναι ο αγώνας που είναι βαμμένος με πολλά χρώματα.

Αν κάνουμε μία μικρή ανάλυση θα δούμε ότι οι σωστές βάσεις είναι δύσκολα να βρεθούν και ακόμα δυσκολότερο να χτιστούν. 'Ένας άνθρωπος χωρίς ιδανικά, με άποψη κατευθείαν από το  "χαζοκούτι", είναι ότι ευκολότερο να χτιστεί γιατί πολύ απλά θέλει λίγα ψέματα και ένα μπόλικο τίποτα. Με το σημερινό σύστημα, που αντηχεί σε κάθε πτυχή της ζωής μας, με ένα καθεστώς όπου μας επιβάλει να φοβόμαστε να λέμε την άποψη μας, να είμαστε παθητικοί σε όλα και να αρκούμαστε στο "λίγο", ο νέος αρχίζει να αδιαφορεί για την κατάσταση που επικρατεί και απλώς να αδιαφορεί, έτσι νομίζει ότι έχει βρει την λύση στο πρόβλημα που πολλοί άνθρωποι έχουν δώσει το αίμα τους. Αυτό το πρόβλημα ούτε λίγο, ούτε πολύ είναι το Ελληνικό αντιμορφοτικό και προσιτηλιστικό σύστημα παραπαιδείας που μας κυβερνά ακόμα. Ευτυχώς κάποιοι ξεφεύγουν από αυτό τον πνευματικό και ιδεολογικό θάνατο και προσπαθούν να βάλουν ένα τέλος στη άνιση μάχη απόψεων-σχολείου. Σε έναν αγώνα που η απόλυτη πλειοψηφία συνηδειτοποιημένων νέων τον υποστηρίζει. Ας περάσουμε όμως στα επι μέρους...

Από το δημοτικό με βάζουν να διαβάζω τα θρησκευτικά, τα οποία έχουν πάρα πολύ καλά βιβλία, που είναι ευχάριστα και εύκολα για μάθηση.[Γιατί αυτό δεν γίνεται και με την ιστορία;] Μου λένε ότι πρέπει να διαβάζω όλα τα μαθήματα και να προσπαθώ πολύ. Μου μαθαίνουν ότι αν βγάζω 10 είμαι το καλύτερο παιδί και πιο έξυπνος και θα πάω μπροστά. Ενώ στο παιδί από πίσω μου που είναι από την Βουλγαρία, έχει δυσκολία με την ομιλία και δεν μπορεί να τα καταλάβει όλα. Η καλή μου όμως η δασκάλα τον λέει "χαζό" μέσα στην τάξη, γελάμε όλοι και αυτός κοκκινίζει και προσπαθεί πιο πολλοί και δεν ξανακάνει ερωτήσεις. Ααα και κάτι άλλο του παιδιού η μαμά δεν ήρθε για να πάρει τον έλεγχο και η κυρία του είπε να της πει οπωσδήποτε να έρθει να της μιλήσει, το παιδί είπε καλά και έφυγε μόνο του για το σπίτι δίχως κάποιος να το περιμένει για να πάνε μαζί. Ενώ εμένα ήρθε και ο μπαμπάς και η μαμά και η δασκάλα τους είπε πάρα πολύ καλά πράγματα και ο μπαμπάς μου πήρε ένα μεγάλο κάστρο.

Στο Γυμνάσιο πέρασα με 10' και οι γονείς μου πολύ χαρήκαν. Ααα τώρα που είμαι γυμνάσιο, στο σπίτι έρχεται κάθε μέρα για 3 ώρες ένας κύριος και μου κάνει τα μαθήματα που κάνω στο σχολείο για να τα καταλαβαίνω καλύτερα. Το παιδί που καθόταν από πίσω μου στο δημοτικό το βάπτισαν πρόσφατα και το έβγαλαν Μάριο. Εγώ και οι φίλοι μου γελούσαμε και λέγαμε τι βλάκας που πήγε να βαπτιστεί, το πουλί του δεν ντράπηκε να το δείξει; Μετά η κυρία των Θρησκευτικών μας είπε ότι βαπτίζονται με τα ρούχα και μας έφυγε η απορία.
Ουφφφ πέρασαν 4 χρόνια και είμαι 2α λυκείου! Οι έλεγχοι μου ήταν σχετικά καλοί 19,5 περίπου. Μου είπαν οι γονείς μου ότι μπήκα στα βαθιά και ότι μεγάλωσα τώρα! Τώρα αντί για 20€ παίρνω 50€ την εβδομάδα και περνάω καλά. Χτες που είχα πάει σε ένα clubακι με κάτι φίλους μου είδα τον Μάριο. Και κουβαλούσε κάτι καφάσια. Και αυτός με είδε αλλά έκανα πως δεν τον είδα γιατί ήμουν με την Μαίρη, και δεν ήθελα να χαλαστεί. Την επόμενη μέρα τον είδα ξανά και έβαφε έναν τοίχο τον πλησίασα και τον ρώτησα τι κάνει. Μιλήσαμε λίγη ώρα και μου είπε ότι σταμάτησε το σχολείο του στα 13 και πήγε να δουλέψει. Τώρα είναι 17 και δουλεύει συνέχεια και δεν βγαίνει συχνά. Τον χαιρέτησα και έφυγα.
Μετά από 3 χρόνια, φοιτητής στη Νομική, μπήκα με τα φιλαράκια μου στην Δαπ. Ο κολλητός μου μπήκε στην Πασπ μου είπε, αλλά μου είπε ότι είναι το ίδιο. Εμένα κάτι μωρά με ενδιαφέρουν εξάλλου. Ο μπαμπάς για δώρο μου πήρε δώρο μία BMW για την επιτυχία μου. Χάρηκα πάρα πολύ.
Τώρα είμαι 40 χρονών και το παιδί μου πάει στο Αμερικάνικο κολέγιο!!!
Μια μέρα που δεν είχα τι να κάνω είπα να πάω μια βόλτα στα παλιά τα μέρη που έπαιζα μικρός και πήγα να βρω τον Μάριο στο σπίτι των γονιών του.
Έψαξα και βρήκα ότι σκοτώθηκε σε ένα εργατικό ατύχημα, έπεσε από μία σκαλωσιά και άφησε 3 παιδία ορφανά πριν από 2 χρόνια....Τα κακομοίρικα.....
[Χτυπάει το κινητό]
-Ναι...
-Έλα ρε Γιώργο, άρχισε το ματς κιόλας;

Έρχομαι……….

magakos

ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ!

από orionas_CCCP

Όλα τα σχολεία της Ελλάδας έχουν υιοθετήσει το "σύγχρονο " τρόπο οργάνωσης και διοίκησης. Παρ' όλα αυτά η πρωινή προσευχή υπάρχει ακόμα και σήμερα, στον 21ο αιώνα! Όσο αδιάφορο και αν ακούγεται αυτό, δεν είναι καθόλου.
Κατ' αρχάς, είναι ένα συντηρητικό κατάλοιπο που δεν έχει θέση στις μέρες μας. Αλλά δεν είναι μόνο η ύπαρξη της. Είναι και τα ζητήματα με τα οποία σχετίζεται. Το βασικότερο είναι ότι οι μαθητές υποχρεώνονται να βρίσκονται στο χώρο του σχολείου εκείνη την ώρα αλλιώς δέχονται ποινές (απουσία την 1η ώρα, ακόμα και αποβολές!). Επίσης, οι αλλόθρησκοι και οι άθεοι συμμαθητές μας είναι υποχρεωμένοι να βρίσκονται στο χώρο του σχολείου εκείνη την ώρα, αλλιώς χάνουν τις ανακοινώσεις που γίνονται μόνο εκείνη την ώρα. Αυτό συνεπάγεται με έλλειψη σεβασμού απέναντι σ'αυτά τα παιδιά. Βέβαια η έλλειψη σεβασμού σε αλλόθρησκους, άθεους και μετανάστες, δεν συντηρείται μόνο μέσα από την προσευχή.
Σχεδόν σε όλα τα σχολεία υπάρχουν εικόνες μέσα στις τάξεις, θέμα για το οποίο δεν διαμαρτύρεται κανείς, αλλά ούτε καν ερωτάται για τη "διακόσμηση" της σχολικής αίθουσας με μια "ιερή" εικόνα...
Όσον αφορά το μάθημα των θρησκευτικών (το οποίο διδάσκεται από το νηπιαγωγείο μέχρι το λύκειο, αλήθεια γιατί όχι και στο πανεπιστήμιο;!), η κατάσταση φτάνει τα όρια της ξεφτίλας... Το καλοκαίρι ανακοινώθηκε πως όποιος δεν το επιθυμεί, με συγκατάθεση των γονιών του, θα μπορεί να απαλλαχθεί από το μάθημα. Αλλά με την αρχή της σχολικής χρονιάς, άρχισαν οι... εκπτώσεις. Η νέα ανακοίνωση έλεγε πως όποιος θα έπαιρνε απαλλαγή θα έπρεπε να παρακολουθεί ένα άλλο μάθημα γενικής παιδείας εκείνη την ώρα και γενικότερα, έκανε πιο περίπλοκη τη διαδικασία με την οποία ο κάθε μαθητής θα μπορούσε να πάρει απαλλαγή από αυτό το γελοίο μάθημα.
1695 χρόνια μετά το διάταγμα των Μεδιολάνων που κατοχύρωνε την ανεξιθρησκεία, στο ελληνικό σχολείο-κράτος ακόμα την ψάχνουμε. Αλλά τι περιμένουμε όταν το αρμόδιο υπουργείο ονομάζεται ακόμα Υπουργείο Εθνικής(!) Παιδείας και Θρησκευμάτων(!).....


Ο Βλάντεκ μαζεύει τα συσκευασμένα τρόφιμα που έχουν περισσέψει στο σπίτι του, κολλάει τις συσκευασίες τους και τα επιστρέφει στο μαγαζί. Με κάποιον τρόπο καταφέρνει να πείσει τον καταστηματάρχη να τα δεχτεί πίσω και να του τα ανταλλάξει με κάποια άλλα τρόφιμα μικρότερης αξίας.

Ο Βλάντεκ δεν είναι φτωχός ούτε απατεώνας. Είναι ένας εβραίος επιζών του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου και μάλλον θυμίζει την ρατσιστική καρικατούρα του γερο- εβραίου τσιγκούνη, όπως διαπιστώνει ο γιος του, ο Αρτ.

Ο Αρτ είναι καταξιωμένος κόμικ άρτιστ, συνιδρυτής και αρχισυντάκτης του γνωστού περιοδικού κόμικς και αβανγκάρντ σχεδίου Raw. Αποφασίζει να καταγράψει την ιστορία του πατέρα του και να την κάνει γνωστή στο κοινό μέσω των κόμικς. Έτσι επισκέπτεται τον Βλάντεκ συχνά, παρόλο που η μιζέρια του και οι ιδιοτροπίες του είναι ανυπόφορες, και καταγράφει τις συνομιλίες τους στις οποίες ξετυλίγεται με έναν ξεχωριστό τρόπο η ιστορία του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου, από την εμφάνιση της πρώτης σημαίας με τη σβάστιγκα μέχρι την πτώση της Γερμανίας και την μετανάστευση στην Αμερική.


Το όνομα του κόμικ είναι «MAUS: Η ιστορία κάποιου που επέζησε» και αποτελείται από δύο τέυχη. Το πρώτο λέγεται «Ο πατέρας μου αιμορραγεί ιστορία» και το δεύτερο λέγεται «Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα μου». O δημιουργός του είναι ο Art Spiegelman. Ξεκίνησε να φτιάχνει το κόμικ και να δημοσιεύει τα κεφάλαια του στο Raw από το 1980 μέχρι το 1991. Ύστερα, το 1992 το κόμικ κέρδισε βραβείο Πούλιτζερ .

Το κύριο συστατικό της επιτυχίας του MAUS είναι η προσωπικότητα του πρωταγωνιστή Βλάντεκ, ο οποίος με την απίστευτη εξυπνάδα, ευρηματικότητα, επιμονή, θέληση για ζωή και προνοητικότητα καταφέρνει να γίνεται κύριος των καταστάσεων και να τα βγάζει πέρα όσα εμπόδια κι αν συναντά. Είναι προστάτης, όχι μόνο του εαυτού του, αλλά και της πολυαγαπημένης του συζύγου Άνια.

Ωστόσο δεν καταφέρνει να σώσει και τον πρώτο γιο τους, Ρισιέ, ούτε τα πεθερικά του. Έτσι εκείνος και η σύζυγος του αποκτούν πληγές και ενώ έχουν απελευθερωθεί από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις καταδιώξεις των ναζί, ουσιαστικά είναι φυλακισμένοι και οι δύο μέχρι το τέλος της ζωής τους στη σκέψη του ολοκαυτώματος και στην ιδέα της επιβίωσης «με όλα τα μέσα».

Αξίζει να υπάρχει στην βιβλιοθήκη κάθε φίλου των κόμικς.

Δυστυχώς η κυβέρνηση έχει κερδίσει από νωρίς ένα μέρος του παιχνιδιού....Οι απεργοί πιστεύουν ότι δεν θα κερδίσουν και συνέχεια μειώνονται...Σε αριθμό μεγάλο, τουλάχιστον οι μαθητές έχουν την δύναμη να το ανατρέψουν αυτό, όπως είδαμε στην απεργία την 21/10.

Το θέμα είναι ότι με την ματαιοδοξία κανείς δεν κατάφερε τίποτα, και αν με αυτή την νοοτροπία βολεύονται μερικοί στο μέλλον πολλοί θα έχουν τεράστιο πρόβλημα.Προς χαρά μου, βλέπω "μεγάλους" ανθρώπους, όχι μόνο σε ηλικία, να αγωνίζονται ακόμα δίχως έναν ενδοιασμό. Μόνο για αυτό αξίζει κανείς να τους σταθεί και βέβαια κάνω λόγο για τον κλάδο των εκπαιδευτικών, που και αν παίρνουν μισθούς πείνας, αγωνίζονται για κάτι καλύτερο......

Την Τρίτη, 21/10 στο ΕΚΗ όπως και στην Νομαρχία Ηρακλείου μαζεύτηκε αρκετός κόσμος όπου διαδήλωσε και απαίτησε κάτι καλύτερο. Το ενθαρρυντικό σε αυτόν τον αγώνα ήταν ότι υπήρχε αρκετός νέος κόσμος. Αυτό σημαίνει ότι οι μαθητές κυρίως έχουν καταλάβει ότι αν δεν γίνει κάτι ΤΩΡΑ το μέλλον θα είναι πολύ δύσκολο και θα κληθούμε να σώσουμε ότι απόμεινε...

Για αυτό λοιπόν ας βγούμε στους δρόμους να σώσουμε το αύριο αφού "αυτοί" έχουν ορκιστεί αιώνιο πόλεμο και μίσος με εμάς.....

Σ' αυτούς τους καιρούς
που δείχνουν να έχουν επικρατήσει

οι μισάνθρωποι εκφραστές
του απάνθρωπου
καπιταλιστικού συστήματος

το παράδειγμά σου
θα φωτίζει πάντα
τον νου και την καρδιά μας

Τιμή και δόξα
στον Che

Η εκκλησία......[Α.Ε.]

































Καντε κλικ πανω στην εικόνα....

Νεος γυρος καταληψεων,
αρχισε εδω και λιγες μερες
στα Γυμνασια και Λυκεια,
ολοκληρης της χωρας,καθως αυτη τη στιγμη,
πανω απο 100 σχολικες μοναδες
βρισκονται υπο καταληψη.

Αυριο μαλιστα στο χωρο των κινητοποιησεων,
μπαινουν δυναμικα και οι φοιτητες,
οι οποιοι εχουν διοργανωσει
συλλαλητηριο-πορεια,στα Προπυλαια...
διαδηλωνοντας κατα της αναγνωρισης
των επαγγελματικων δικαιωματων,
των αποφοιτων Κολεγιων και την αναγνωριση
των πτυχιων που δινουν
τα Κεντρα Ελευθερων Σπουδων
που συνεργαζονται με Πανεπιστημια του εξωτερικου...


Μαλιστα τα συλλαλητηρια των φοιτητων,
θα παρουν ακομη εγαλυτερη εκταση
σε λιγες μερες,οπου και θα αρχισουν
και οι γενικες συνελευσεις...

Ξανα στους δρομους λοιπον...
εκει οπου γραφτηκε η νεοτερη ιστορια
του Ελληνικου Εθνους...


Διοτι δεν μπορει να διοικηται δημοκρατικα
μια χωρα,
απο μια κυβερνηση με την οποια διαφωνει καθετα,
πανω απο το 60%,των ενεργων
αυτη τη στιγμη,ψηφοφορων....


ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ
Από το preza-tv


 

Copyright ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ anmad[at]yahoo[dot]gr