Ο κόσμος πια απογοητευμένος. Μεγαλύτεροι παντού με την φράση "καραμέλα": "΄Όχου μωρέ και δεν βαριέσαι;", "Εσύ θα τα αλλάξεις;", "Τίποτα δεν θα κάνεις...".

Δυστυχώς, σήμερα οι περισσότεροι είναι ομολογουμένως απαισιόδοξοι σε κάθε μορφή αντίδρασης. Η άποψη αυτή λοιπόν κυριαρχεί στις μεγαλύτερες ηλικίες, και ευτυχώς μόνο σε αυτές. Με φόντο την Πανελλαδική-Πανεργατική απεργία, συμμετείχαν  και μαθητές για να βροντοφωνάξουν το "ΟΧΙ” στο ξεπούλημα της παιδείας, γράφω αυτό το άρθρο για κάτι που έχω παρατηρήσει.

Το σύνδρομο της ματαιοδοξίας, συνήθως έρχεται από μια επανειλημμένη προσπάθεια για κάτι συγκεκριμένο. Πολλοί, λοιπόν άνθρωποι έχουν απογοητευτεί και έχουν σταματήσει να πιστεύουν ότι ακόμα δεν έχει χαθεί τίποτα. Ότι η παιδεία, που προσωπικά για εμένα είναι η βάση του κάθε κράτους, μπορεί να σωθεί. Για μένα υπάρχει ελπίδα και ας μου λένε ότι θα "στρώσω" και ότι περνάω μια ιδεολογική αναζήτηση. Αρνούμαι να πω "ΟΧΙ" στο μέλλον" μου και στο μέλλον των συνομήλικων μου. Γιατί εδώ δεν είναι ένα παιχνίδι που έρχεται η σειρά μου και απλώς αρνούμαι, είναι ο αγώνας που είναι βαμμένος με πολλά χρώματα.

Αν κάνουμε μία μικρή ανάλυση θα δούμε ότι οι σωστές βάσεις είναι δύσκολα να βρεθούν και ακόμα δυσκολότερο να χτιστούν. 'Ένας άνθρωπος χωρίς ιδανικά, με άποψη κατευθείαν από το  "χαζοκούτι", είναι ότι ευκολότερο να χτιστεί γιατί πολύ απλά θέλει λίγα ψέματα και ένα μπόλικο τίποτα. Με το σημερινό σύστημα, που αντηχεί σε κάθε πτυχή της ζωής μας, με ένα καθεστώς όπου μας επιβάλει να φοβόμαστε να λέμε την άποψη μας, να είμαστε παθητικοί σε όλα και να αρκούμαστε στο "λίγο", ο νέος αρχίζει να αδιαφορεί για την κατάσταση που επικρατεί και απλώς να αδιαφορεί, έτσι νομίζει ότι έχει βρει την λύση στο πρόβλημα που πολλοί άνθρωποι έχουν δώσει το αίμα τους. Αυτό το πρόβλημα ούτε λίγο, ούτε πολύ είναι το Ελληνικό αντιμορφοτικό και προσιτηλιστικό σύστημα παραπαιδείας που μας κυβερνά ακόμα. Ευτυχώς κάποιοι ξεφεύγουν από αυτό τον πνευματικό και ιδεολογικό θάνατο και προσπαθούν να βάλουν ένα τέλος στη άνιση μάχη απόψεων-σχολείου. Σε έναν αγώνα που η απόλυτη πλειοψηφία συνηδειτοποιημένων νέων τον υποστηρίζει. Ας περάσουμε όμως στα επι μέρους...

Από το δημοτικό με βάζουν να διαβάζω τα θρησκευτικά, τα οποία έχουν πάρα πολύ καλά βιβλία, που είναι ευχάριστα και εύκολα για μάθηση.[Γιατί αυτό δεν γίνεται και με την ιστορία;] Μου λένε ότι πρέπει να διαβάζω όλα τα μαθήματα και να προσπαθώ πολύ. Μου μαθαίνουν ότι αν βγάζω 10 είμαι το καλύτερο παιδί και πιο έξυπνος και θα πάω μπροστά. Ενώ στο παιδί από πίσω μου που είναι από την Βουλγαρία, έχει δυσκολία με την ομιλία και δεν μπορεί να τα καταλάβει όλα. Η καλή μου όμως η δασκάλα τον λέει "χαζό" μέσα στην τάξη, γελάμε όλοι και αυτός κοκκινίζει και προσπαθεί πιο πολλοί και δεν ξανακάνει ερωτήσεις. Ααα και κάτι άλλο του παιδιού η μαμά δεν ήρθε για να πάρει τον έλεγχο και η κυρία του είπε να της πει οπωσδήποτε να έρθει να της μιλήσει, το παιδί είπε καλά και έφυγε μόνο του για το σπίτι δίχως κάποιος να το περιμένει για να πάνε μαζί. Ενώ εμένα ήρθε και ο μπαμπάς και η μαμά και η δασκάλα τους είπε πάρα πολύ καλά πράγματα και ο μπαμπάς μου πήρε ένα μεγάλο κάστρο.

Στο Γυμνάσιο πέρασα με 10' και οι γονείς μου πολύ χαρήκαν. Ααα τώρα που είμαι γυμνάσιο, στο σπίτι έρχεται κάθε μέρα για 3 ώρες ένας κύριος και μου κάνει τα μαθήματα που κάνω στο σχολείο για να τα καταλαβαίνω καλύτερα. Το παιδί που καθόταν από πίσω μου στο δημοτικό το βάπτισαν πρόσφατα και το έβγαλαν Μάριο. Εγώ και οι φίλοι μου γελούσαμε και λέγαμε τι βλάκας που πήγε να βαπτιστεί, το πουλί του δεν ντράπηκε να το δείξει; Μετά η κυρία των Θρησκευτικών μας είπε ότι βαπτίζονται με τα ρούχα και μας έφυγε η απορία.
Ουφφφ πέρασαν 4 χρόνια και είμαι 2α λυκείου! Οι έλεγχοι μου ήταν σχετικά καλοί 19,5 περίπου. Μου είπαν οι γονείς μου ότι μπήκα στα βαθιά και ότι μεγάλωσα τώρα! Τώρα αντί για 20€ παίρνω 50€ την εβδομάδα και περνάω καλά. Χτες που είχα πάει σε ένα clubακι με κάτι φίλους μου είδα τον Μάριο. Και κουβαλούσε κάτι καφάσια. Και αυτός με είδε αλλά έκανα πως δεν τον είδα γιατί ήμουν με την Μαίρη, και δεν ήθελα να χαλαστεί. Την επόμενη μέρα τον είδα ξανά και έβαφε έναν τοίχο τον πλησίασα και τον ρώτησα τι κάνει. Μιλήσαμε λίγη ώρα και μου είπε ότι σταμάτησε το σχολείο του στα 13 και πήγε να δουλέψει. Τώρα είναι 17 και δουλεύει συνέχεια και δεν βγαίνει συχνά. Τον χαιρέτησα και έφυγα.
Μετά από 3 χρόνια, φοιτητής στη Νομική, μπήκα με τα φιλαράκια μου στην Δαπ. Ο κολλητός μου μπήκε στην Πασπ μου είπε, αλλά μου είπε ότι είναι το ίδιο. Εμένα κάτι μωρά με ενδιαφέρουν εξάλλου. Ο μπαμπάς για δώρο μου πήρε δώρο μία BMW για την επιτυχία μου. Χάρηκα πάρα πολύ.
Τώρα είμαι 40 χρονών και το παιδί μου πάει στο Αμερικάνικο κολέγιο!!!
Μια μέρα που δεν είχα τι να κάνω είπα να πάω μια βόλτα στα παλιά τα μέρη που έπαιζα μικρός και πήγα να βρω τον Μάριο στο σπίτι των γονιών του.
Έψαξα και βρήκα ότι σκοτώθηκε σε ένα εργατικό ατύχημα, έπεσε από μία σκαλωσιά και άφησε 3 παιδία ορφανά πριν από 2 χρόνια....Τα κακομοίρικα.....
[Χτυπάει το κινητό]
-Ναι...
-Έλα ρε Γιώργο, άρχισε το ματς κιόλας;

Έρχομαι……….

magakos

0 σχόλια:


 

Copyright ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΜΑΘΗΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ anmad[at]yahoo[dot]gr